Naar huis.....

Na een onrustige nacht zijn we al op tijd wakker en staan we meteen op. Omdat onze huurders zondag terugkomen moet Ron er dan uit dus we zorgen ervoor dat het grootste gedeelte van onze prive-spullen al ingepakt zijn en in de kast gezet worden zodat hij alleen de laatste spullen nog moet doen als ik weg ben. Het beddengoed en de badhanddoeken hebben we in vacuümzakken gedaan zodat we meer ruimte overhouden in de kasten en de toiletartikelen gaan in kunststof bakken. We raken er al wat meer bedreven in :).

Toen de laatste spullen in de koffer gingen (oh ja mam, deze schoenen en shirts moeten ook nog mee) kon deze dicht en gingen we naar het vliegveld (snik snik). United bleek buiten een curbside incheckbalie te hebben dus we meldden ons daar. De medewerker vroeg wat de eindbestemming werd en op mijn antwoord dat we naar Amsterdam gingen via Washington zei hij dat ik eigenlijk binnen in moest checken maar dat het daar ongelooflijk druk was. Hij nam onze paspoorten mee en ging kijken wat hij voor ons kon doen. Pascal bleef met Ron knuffelen (hij vond het maar niks dat hij niet meeging), Michelle stond te koukleumen (het was 8 graden) en ik stond me alleen maar af te vragen waar de medewerker bleef..... 

Michelle had inmiddels contact met Luuk (de zoon van Hannie en Wim), zij stonden op vliegveld Tampa en zouden via JFK naar Nederland vliegen. Hun vlucht ging echter niet want JFK was gesloten vanwege de sneeuwval. De logische vraag was vervolgens: "hoe gaat het met onze vlucht?".

Ron was inmiddels vertrokken toen na een kwartier de medewerker terugkwam, met paspoorten en boardingpassen. Hij had alles keurig geregeld dus ik was hem erg dankbaar! Volgens hem vertrekken onze vluchten op tijd dus het geluk leek aan onze zijde te zijn....

De mededeling dat het druk was bleek wel te kloppen, er stond een zigzag-rij voor de balie met een opening ertussen zodat je de vertrekhal in kon lopen en aan de andere kant stonden nog heel veel mensen te wachten. De paspoortcontrole en securitycheck gingen lekker snel, we konden meteen met de bekende monorail naar gate D46, uiteraard maak ik hier nog even een selfie:

We hebben nog ruim anderhalf uur de tijd voordat we moeten boarden dus we gaan eerst eten bij Ruby Tuesday (vooral omdat het bij de kleine foodcourt vol is). Ik neem kipfilet, Pascal mini-burgers en Michelle chicken tenders. Zo hadden we in ieder geval een goede basis voordat we het vliegtuig in zouden stappen. 

Michelle had inmiddels van Luuk gehoord dat hun vlucht geannuleerd was en dat zij zondag pas konden vertrekken, balen dus! 

In het vliegtuig hadden we mooie plaatsen (rij 8) en onze vlucht vertrok uiteindelijk 20 minuten later dus dat viel erg mee. 

Op het vliegveld in Washington lag vrij veel sneeuw maar ook daar stond de vlucht op "on time" dus ook dat ging goed. 

Rond een uur of zes begon het boarden en vertrokken we uiteindelijk een uurtje later dan gepland maar volgens de piloot haalden we dat wel in. Michelle baalde overigens enorm want er zat geen power-outlet onder de stoelen en haar Iphone was bijna leeg.
De drankjes werden met wat vertraging geserveerd vanwege turbulentie en ook het eten duurde iets langer. Toen het eten kwam hebben we nog best wel gelachen. De steward vroeg of ik Beef Cannelloni of Chicken wilde terwijl de stewardess aan Michelle vroeg of ze Beef Cannelini wilde (?). We kozen alledrie voor de kip (Pascal's kindermenu was blijkbaar niet gearriveerd) want de cannelloni zag er niet uit, maar ook deze maaltijd was niet bepaald hoogstaand.... Het bleek een stukje kipfilet met barbecuesaus, rijst en gemengde groente te zijn (en ja hoor, weer chilibonen erbij altijd leuk op grote hoogte). De kip smaakte naar tissue volgens Michelle en de rijst was echt niet te eten, de groente viel wel mee. De salade smaakte me ook niet (bitter) en het chocolade-mueslikoekje leek op een schuursponsje. Kortom, standaard vliegtuigvoedsel!

Pascal had op het vliegveld van Washington twee andere kindjes leren kennen, Noa en Chris, en ging om beurten met ze spelen op twee vrije stoelen naast ons. De stewardess kwam vragen wat iedereen te drinken wilde en Pascal regelde het wel even voor Noa en zichzelf (applejuice please). Echt leuk om te zien hoe ze samen zaten! Het entertainmentsysteem van het vliegtuig was echt niks (kleine schermpjes en geen eigen filmkeuze) dus ik zette mijn koptelefoon maar op om muziek te luisteren terwijl Michelle naast me in slaap viel. Na een tijdje viel ook ik nog even in slaap, Pascal heeft het nog het langste volgehouden maar viel de laatste anderhalf uur toch nog in slaap.

Het ontbijt was, in vergelijking met voorgaande keren, redelijk. We kregen een warm croissantje met boter (waarmee je een raam in kon gooien) en aardbeienjam. Ook kregen we een bakje met stukjes meloen (zeg je gebit maar gedag, hard en koud). Michelle was haar boter aan het opwarmen tegen mijn kopje koffie :). Pascal was niet wakker te krijgen dus die heeft het ontbijt overgeslagen!

Om 8.15 uur landden we dan op de Polderbaan. Ik stuurde een Whatsapp naar Stefan om te melden dat we geland waren en kreeg meteen appjes van Bertha met welkom thuis. Na een minuut of 10 waren we bij de gate en konden we naar de douane. We waren vrijwel meteen aan de beurt en ook de bagage kwam lekker snel. Bij de uitgang stond geen controle dus ook daar konden we zo doorlopen, blijft toch wel lekker dat je zonder vertraging de aankomsthal in mag! Stefan en Ester stonden al op ons te wachten, na elkaar begroet te hebben konden we naar de auto en naar huis. Thuisgekomen werden we door een luid miauwende Vlokje opgewacht en kon ik de spullen uitpakken en opruimen. 

We zijn weer thuis.....

P.S.: volgende keer wil Vlokje ook mee: